İki Yahudi arkadaş, piyasayı araştırmışlar ve o sene haki renkteki kumaşın moda olacağını öğrenmişlerdi.
Bütün varlıklarını paraya çevirdiler.Piyasadaki bütün haki kumaşları satın aldılar.
Depoları bu renkteki kumaşlarla doldu ancak kimsenin bu kumaşlara talip olmadığı görüldü.
İki kafadar artık iflasın eşiğine gelmişlerdi. Moiz ve Aron dertli dertli oturuyorlardı.
Artık bıçağın kemiğe dayandığı bir gün kapı çalındı ve içeriye bir albay girdi:
Siz de dedi haki renkte kumaş var mı? Kulaklarına inanamadılar.
Hemen atıldılar: Evet albayım var, gösterelim dediler. Albay, dikkatle kumaşları inceledi. Çok beğendim, dedi.
Bu sene askerlere 200.000, subaylara 50.000 adet haki renkte elbise yaptıracağız.
Ancak tabii ki benim tek başıma beğenmem yetmez.
Generalimin de oluru lazım. Bana bir parça numune verin.
Yarın öğlen 12ye kadar telgraf çekersem iptal ederim.
Eğer telgraf gelmezse kumaşları kesip imalata başlayabilirsiniz.
O gece bitmek bilmedi. Kimi zaman ümitlendiler, kimi zaman ya iptal olursa diye düşündüler.
Ertesi gün saat 11, 11.30, 11.45, gözleri yolda, korku ile postacıyı beklediler.
Gelmesin diye dua ederek. 12ye 5 kala postacı sokağın köşesinden gözüktü.
Belki bize gelmiyordur diye ümitlendiler.
Ancak postacı gelip kapılarını çaldı.
Moiz, büyük bir kederle koltuğa çöktü.
Aron da çaresiz kapıyı açtı. Postacının elinde bir telgraf vardı.
Aron titreyen elleri ile telgrafi açtı, okudu ve sevinçle seslendi: Müjde Moiz, baban ölmüş!..